WSTECZ

Łodzie uwięzione wśród hiacyntów wodnych na Nilu, Egipt ( N 29°43' E 31°17' )

Po raz pierwszy dostrzeżono hiacynt wodny (Eichhornia crassipes) na kontynencie afrykańskim na początku XX wieku w delcie Nilu i w prowincji Natal w Afryce Południowej. Jest to szybko rozrastający się, trudny do zwalczenia chwast wodny pochodzący z Brazylii. Tam jednak, w swym naturalnym środowisku, nie rozwija się w sposób tak nieumiarkowany. Do Afryki sprowadzono hiacynt wodny jako roślinę ozdobną. Sto lat później panoszył się już w 50 krajach na świecie, utrudniając żeglugę, zarastając kanały melioracyjne, zatykając turbiny elektrowni wodnych. Ponieważ tworzy on na wodzie gruby kożuch, którego powierzchnia może się podwoić w ciągu 12 dni, powoduje eutrofizację, czyli m.in. zmniejszenie się zawartości tlenu w wodzie, co prowadzi do wymierania żyjących tam organizmów. Dotychczas nie znaleziono skutecznego środka zwalczającego ten uporczywy chwast, jedynie metody biologiczne dają nadzieję na powstrzymanie jego rozplenienia się. Istotne szkody ekologiczne czy ekonomiczne powoduje tylko 1 % introdukowanych gatunków, lecz ich rozprzestrzenianie się stanowi drugą po niszczeniu naturalnych siedlisk przez człowieka przyczynę wymierania gatunków na świecie.

Photos © Yann Arthus-Bertrand