|
Zdjęcie: Serce w Voh, Nowa Kaledonia, Francja ( S 20°57' E 164°41' ) Namorzyny rosną na styku lądu i morza w strefie podzwrotnikowej, na bagnistych terenach znajdujących się w zasięgu morskich pływów. Lasy te składają się z rozmaitych słonorośli (roślin przystosowanych do życia na glebach o dużym zasoleniu) z przewagą srożypątów. Gęsto porastają one blisko jedna czwartą tropikalnych wybrzeży na ziemskim globie, czyli obszar 170 tys. km2. To zaledwie połowa dawnej powierzchni tego wrażliwego ekosystemu nieustannie kurczącego się na skutek nadmiernej eksploatacji zasobów, ekspansji rolnictwa, urbanizacji i zanieczyszczenia środowiska. Tymczasem lasy namorzynowe, niezbędny warunek zachowania równowagi biologicznej w strefie przybrzeżnej, są ostoją morskiej fauny oraz ważnym czynnikiem lokalnej gospodarki. W Nowej Kaledonii,, terytorium zamorskim Francji składającym się z położonych na Pacyfiku wysp o łącznej powierzchni 18 757 km2, znajduje się 200 km2 dość niskich (8-10 m), ale bardzo gęstych lasów namorzynowych, porastających głównie zachodnie wybrzeże największej z tych wysp - Grande Terre. W miejscach położonych w większej odległości od brzegu morza, tam, gdzie słona woda dociera tylko podczas przypływów, tworzą się nieporośnięte roślinnością obszary o glebie przesyconej solą morską, zwane tannes. Na przykład w okolicy miasta Voh natura stworzyła tę oto polanę w kształcie serca. Photos © Yann Arthus-Bertrand |
